डोबहरू

बर्षौपछि भेटिएको छ
गुमनाम दोबाटोको छाति टेकेर हिडेका पाईतालाका डोबहरू

सन्नाटाहरूको उत्सव मनाउँदै गरेको
यी दोबाटोमा अल्मलिएका
डोबहरू क–कस्का होलान ?

खसाईसकेर आँसु, दुःखको अन्तिम किनारा लागेर
पर्देशिएको कुनै छोराको डोबहरू होला
जसले कामाउनेछ खुसी र भत्काइदिनेछ आवश्यकताका पर्खालहरू

वा
चुपचाप–चुपचाप
सिमानामा हिँडेका कुनै जवानको डोबहरू होला
जसले आफ्नै स्वाभिमानको आयु मृत्युलाई सुम्पिएको छ

उसो त डोबहरू
बिथोलेर यादका सुनौलो पलहरू
फेरि कहिलै फर्किएर नआउने
कस्सम खाएर हिँडेको कुनै प्रेमिकाको होला
जसले आफ्नो प्रेमीलाई अन्तिम उपहारमा छाडिदिएको छ मात्र यी डोबहरू

भनौ यी डोबहरू
गाउँ बिर्सिएर रहरहरूको आकार फेर्न सहर पसेकाहरूको होला
सायद उनीहरूले बसाई सरेको खबर ती डोबहरूलाई छाडेर गएका छन्

ती डोबहरू
छोरा बुहारीले गाडीभाडा थमाएर बृद्धआश्रम पठाएका
कुनै बाआमाका होला
जो आफ्ना सन्तान खुसी रहोस भनेर आशिर्वाद स्वरूप छाडेका डोबहरू हुन्

डोबहरू
जीवन हारेर सन्यास लिएका कुनै अघोरीको हुँदो हो
जनमुक्तिका लागि हिँडेका कुनै लडाकुहरूको हुँदो हो

यसरी गुमनाम दोबाटोमा
यी डोबहरूको अवशेष
पक्कै समयको चक्रब्यूबाट जोगिएको हुनुपर्छ ,
मैले यी डोबहरू हेरे र नियाले आँफू बाँचिरहेको समय
डोब छोडेर जानेहरूलाई यो समयले मेटाउन नसक्दो रहेछ ।