संसार भुल्दै छु म (कविता)

अग्लो माथ लिएर चम्किरहने आभा भएँ स्वर्गमा

माछापुच्छ हिमालको छविसँगै उड्दै गएँ उर्ध्वमा।

आँखामा जति छन् सबै सहज छन् साँचेर राख्दै छु म

यस्तो उच्च अपूर्व शिष्ट उरमा संसार भुल्दै छु म।।

१

हे फेवा कति गम्दछौ दिनदिनै संसार लुट्ने गरी

हावाले पनि चुम्छ त्यो पलकमा भुल्नै नसक्ने गरी

लुट्छौ प्रेममयी कथा सरसको बन्दै नयाँ सङ्गम

तिम्रो गर्त गुफासँगै लहरिँदै संसार भुल्दै छु म ।।

२

यस्तो डोब छ चित्तमा नजरको खोपिन्छ झन् बेस्सरी

छाँगो देख्छु अजस्रको सुकुनको सौन्दर्यको झैँ झरी

तिम्रो गीत बनेर राग रचिने झङ्कार पोख्दै छु म

त्यो चट्टान समेतको मधुरिमा संसार भुल्दै छु म ।।

३

सेतीको पनि गर्तको गमन ता आश्चर्यको थात हो

भेटौँ भन्छु अझै गयौ कुन पुरी सम्झेर निर्घातको

यात्रा त्यो  कति दूरको छ अब ता हेरेर कुर्दै छु म

तिम्रो यौवनमा डुबेर कसरी संसार भुल्दै छु म।।

४

मानौ एक सुरम्य भाव सरिता पोख्छन् चराले पनि

हिँड्दा कोमलता सँगै सहजता छर्छन् गराले पनि

कस्तो मादकता दियौ नि मदमा रम्दै हराएँछु म

तिम्रो स्वर्ग समानको हृदयमा संसार भुल्दै छु म।।

५

तिम्रो चित्त सफा सफा छ तनमा संसार हुन्छन् सफा

तिम्रो बैँस सदैव विश्व हरने  लोभी भयो सर्वदा

तिम्रा ती सुकुमार अङ्ग सबमा हेर्दै हराएँछु म

आफैँभित्र हराउँदै गिरिगुफा संसार भुल्दै छु म।।

६